hiroki

Torment      

 

 ร่างบางนิ่งไม่ขยับ  

 “ทำไมนายต้องปกป้องชั้นด้วยล่ะ” ฮีชอลเงยหน้าขึ้นถามดวงตาสวยน้ำตาคลอ 

“เพราะว่าชั้น...ชั้น”ซีวอนก้มหน้าลงมาเรื่อยๆ 

 “เพราะชั้น..ชั้น..ระ”  

ผลั๊ก!!

 

 “มึงจะทำอะไรฮีชอล”ฮันคยองดันหัวซีวอนให้ออกห่างก่อนจะแย่งฮีชอลมาไว้กับตัว  

 

“ไอ้ฮัน..”  “ใช่กูเอง...มึงจะทำอะไรฮีชอล” ร่างสูงตะโกนถามซีวอนด้วยความโกรธ 

“แล้วมึงเกี่ยวไรด้วย....กูจะทำอะไรก็เป็นเรื่องของกูกับฮีชอล....มึงไม่ช่วยแล้วอย่าทำมาเป็นหมาหวงก้าง...ฮีชอลคงตายไปนานแล้วถ้าไม่ได้กูช่วยเอาไว้..” ซีวอนด่ากลับไปบ้างไม่ยอมน้อยหน้า ฮันคยองได้ยินยิ่งกำมือแน่นขึ้นส่งผลให้ข้อมือเล็กที่มือหนากำอยู่เจ็บไปด้วย  ฮีชอลกัดฟันอดทนพยายามไม่ร้องออกมา เพราะไม่อยากเป็นตัวน่ารำคาญ   แค่ตอนนี้เขาก็รู้สภาพตนเองล่วงหน้าแล้วว่าจะโดนอะไร ... 

 

 “เอ่อ..กูมันหมาหวงก้าง....ฮีชอลเป็นของกู มึงอย่ามาเสือก...อย่ามายุ่ง...มึงจำไว้ด้วย”  ร่างสูงตะโกนพรวดพราดออกมาก่อนจะดึงข้อมือเล็กให้เดินออกไปตามตน ระหว่างนั้นเองซีวอนก็รีบคว้าตัวฮีชอลไว้ ดึงร่างบางให้เข้ามาหาตัวแต่ฮันคยองไวกว่า ทันทีที่ซีวอนคว้าข้อมือบางหมัดดุนๆก็ต่อยโดนใบหน้าหล่อเข้าเต็มๆ ซีวอนเซ เสียการทรงตัว  

 

 “กูบอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่ง” แล้วฮันคยองก็ลากฮีชอลออกไปทันที   คราวนี้ซีวอนไม่ตามออกไปไม่ใช่เพราะว่ากลัวโดนต่อยแต่เพราะถ้าไปตอนนี้ยังไงไอ้ฮันมันก็ไม่ยอมปล่อยฮีชอลมาเด็ดขาด และทางที่ดีที่สุดคือให้ฮีชอลเป็นฝ่ายเดินมาหาเขาเอง แบบนั้นนะได้ทั้งฮีชอลแถมยังได้แก้แค้นไอ้ฮันอีก....      ฮันคยองลากฮีชอลขึ้นมาบนโรงแรม  ก่อนหน้านั้นชายหนุ่มส่งตัวยูรีนไปเช็คร่างกายที่โรงพยาบาลเรียบร้อย  

 “ฮะ..ฮันชั้นเจ็บ”    

“เจ็บแค่นี้อย่ามาโวยวาย ที่นายทำรีนเขา เขายังไม่บ่นสักคำ” ร่างสูงพยายามกลั้นอารมณ์ ร่างบางหน้างง  

 “ชั้นทำอะไรยูรีน”   “ยังมีหน้ามาถามอีกหรอ” สายตาคมหันกลับไปจ้องใบหน้าสวย  

“ชั้นไม่รู้จริงๆชั้นยังไม่ได้ทำอะไรเลยน่ะ”  ฮีชอลพูดตามความจริง ฮันคยองถอนหายใจก่อนจะหยุดเดินเมื่อถึงหน้าห้องมือหนาไขกุญแจเข้าไปแล้วกดล็อคประตูจากด้านใน   มือหนาบีบข้อมือเล็กแรงขึ้น 

 “เจ็บ...” 

 

 “สารภาพได้รึยังว่านายทำยูรีน” 

 “ทำอะไร..ชั้นไม่ได้ทำ” ฮีชอลเอ่ยน้ำตาคลอ  มือหนาบีบข้อมือเล็กแรงยิ่งใหญ่ 

 

 “ชั้นไม่ได้ทำจริงๆเชื่อชั้นสิ...แล้วชั้นจะทำยูรีนเขาได้ยังไง…อึก..ชั้นไม่ได้ทำ”  

 “เลิกโกหกชั้นสักทีฮีชอล ชั้นเห็นอยู่ว่านายจับรีนกดน้ำ  คิดว่านายคงจะยอมรับผิดมาเอง ที่ไหนได้ นายก็ยังโกหกหน้าตายว่าไม่ได้ทำ....หน้าด้าน!!” ฮันคยองตะโกนเสียงดัง  ร่างบางน้ำตาเริ่มไหลเอ่อลงมาเรื่อยๆ   

“ฮือ..หน้าด้านหรอ..ก็ชั้นไม่ได้ทำจริงๆนี่....ชั้นบอกว่าไม่ได้ทำนายก็หาว่าชั้นโกหก....ฮือๆ....จะให้ชั้นผิดให้ได้เลยใช่ไหม...อึก...นายเกลียดชั้นมากเลยใช่ไหม..ฮือๆๆ”   คนตัวเล็กปล่อยโฮออกมายกใหญ่มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาทิ้งแล้วต่อมันก็ยังไหลลงมาซ้ำทับรอยเดิมอีก  ฮันคยองหลับตาลงอย่างเอื้อมระอาก่อนจะเปิดเปลือกตาหนาขึ้นร่างสูงตรงเข้าอุ้มคนตัวเล็กเข้าห้องทันที      

 “นายกำลังจับรีนกดน้ำ ชั้นเห็นกับตา”เสียงเหี้ยมเอ่ยขึ้น  ร่างบางกลืนน้ำลายดังเฮือก  นึกถึงตอนที่เส้นผมพันติดกับข้อมือตนแล้วหญิงสาวทิ้งตัวลงให้จมน้ำ  

   “อึก....มันเป็นอุบัติเหตุ....ข้อมือชั้นพันกับผมยูรีน” เสียงหวานสั่นคลอน  “หึ...อย่ามาแก้ตัวเลย  มันฟังไม่ขึ้น!!” ร่างสูงอารมณ์เริ่มเดือดขึ้นมา  

 

“ฟังไม่ขึ้น...อึก..หรือนายไม่ฟังกันแน่...ฮือๆ”ร่างบางระงมร้องไห้กับแผ่นอกกว้าง  จะดิ้นก็ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ฮันคยองจ้อมร่างบางไม่วางตา 

 

 “หึ...ไหนล่ะหลักฐานที่ชั้นต้องฟังนาย.....ก็ในเมื่อภาพที่นายจับรีนกดน้ำชั้นเห็นมากับตา คราวที่แล้วก็ผลักตกบันได...คราวนี้ก็จับกดน้ำ..นี่มันจะฆ่ากันให้ตายเลยน่ะ ฮีชอล!! ”ร่างสูงตวาดลั่นห้อง มือหนาที่อุ้มร่างบางอยู่ดีๆ ก็จับโยนกระแทกเก้าอี้ไม้ เก้าตัวหนาล้มลงมาทับตัวฮีชอล แขนเรียวเต็มไปด้วยรอยช้ำ ขยับตัวไม่ถนัดนักเพราะพิษของงูทะเลยังคงหลงเหลือในตัวอยู่  

 

“ฮือ...ชั้นไม่ได้ทำ...”

 

“อย่ามาตอแหล!!” สายตาคมจ้องมองร่างบางไม่วางตา ยิ่งเห็นก็ยิ่งโกรธ ฮันคยองกำมือแน่น เดินเข้าไปใกล้ฮีชอลที่พยายามพยุงตัวลุกขึ้นมา  จู่ๆมือหนาก็กระชากแขนเรียวเหวี่ยงตัวฮีชอลขึ้นไปบนเตียง คนตัวเล็กระงม      ร้องไห้ไม่หยุด  น้ำตาไหลลงมาไม่รู้จบ  

 

 

“ฮืออ.... อย่าทำแบบนั้น..อึก..ไม่เอา..ฮือๆๆ”ฮีชอลอ้อนวอนขอร้อง ร่างบางรู้ดีว่าฮันคยองนั้นจะทำอะไรกับตน

 

 

“หึ....ชั้นเคยเตือนแล้ว แต่นายก็ยังทำ คำพูดชั้นมันไม่มีความหมายเลยสิน่ะ  ” ร่างสูงก้าวเดินมาที่เตียงเรื่อยๆ

 

“อึก...ชั้นไม่ได้ทำ....ฮือๆ....ไม่ได้ทำจริงๆ....ฮืออ”  มือเล็กยกขึ้นไหว้ขอร้อง

 

“โกหก” เสียงเหี้ยมเอ่ยอย่างไม่ไส่ใจ ในเมื่อภาพเหตุการณ์มันฟ้องอยู่ว่าฮีชอลเป็นคนทำ แล้วแค่คำพูดจากคนผิดมันจะไปมีประโยชน์อะไร….

 

 “ จะมีสักครั้งมั้ยที่นายทำตัวดีๆ ไม่ไปหาเรื่องคนอื่นเขาก่อน” ฮันคยองตะโกนอย่างโมโห ก่อนจะโผตัวขึ้นคร่อมร่างบางทันที  

 

“มะ..ม่ะเอา...ออกไปน่ะ..ฮือๆๆ”ฮีชอลวาดมือสะเปะสะปะ  มือหนาคว้าเอาไว้แล้วตรงเข้าซุกไซรซอกคอขาว

 

 “ขอร้อง...อึก..ไม่เอาแล้ว...ฮืออ”ร่างบางพยายามดิ้นหนีแต่ก็ไม่หลุดพ้นจากวงแขนหนาสักที ฮันคยองกระชากเสื้อกับชั้นในตัวบางให้หลุดออกอย่างง่ายดาย เผยให้เห็นอกบางขาวอมชมพู ร่างสูงระดมจูบ ดูดดุนยอดอกทั้งสองข้างจนเปียกชุ่ม ก่อนจะละออกมา  ถอดกางเกงตัวสวยออก  มือหนาชักแก่นกายตนสองสามที   

“อึก...ไม่นะ....อ้าาาาาาา”   แก่นกายใหญ่กระแทกใส่ช่องทางด้านหลังจนมิดอย่างไม่ปรานี  ความเจ็บแล่นเข้ามาทันที ร่างสูงเริ่มชักแก่นกายเข้าออก

 

“ทำไมมันแน่นอย่างงี้เนี่ย” ร่างสูงบ่นกับตัวเองก่อนจะกระแทกซ้ำอย่างไม่สนใจร่างเล็กที่ต้องรับความเจ็บปวดอยู่ด้านล่าง  ฮีชอลร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม  ช่องทางรักฉีกขาดเริ่มมีเลือดสีเข้มไหลลงมาตามขาเรียว

 

“อ่ะ...อ่า..จะ..เจ็บ..ฮือๆ” เมื่อได้ยินเสียงฮีชอลฮันคยองยิ่งเร่งกระแทกแก่นกายให้เร็วเข้าไปอีก จนช่องทางรักเริ่มขยายใหญ่ขึ้น   ร่างบางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ฮันคยองทำเพื่อความสุขของตนคนเดียว ไม่ห่วงคนตัวเล็กแม้แต่น้อย

 

“อ่า..ขอร้อง..หยุดเถอะ..ชั้นเจ็บ..อึก..ไม่เอาแล้ว..อ้า”

“หุปปากซะ” ร่างสูงโถมกายแกร่งขึ้นมาอีก กระแทกแรงและเร็วยิ่งขึ้น ร่างบางกัดริมฝีปากล่างจนเลือดซิบ มือหนา จับสะโพกมนเป็นฐาน ก่อนจะดึงถอนแก่นกายออกมาอย่างรวดเร็ว   ส่งผลให้เลือดจำนวนมากหลั่งไหลตามออกมา  ไม่ทันไรมือหนาก็จับเอวบางยกขึ้น ก่อนจะเสียบลงไปตรงแก่นกายในรวดเดียว

 

“อ้ากกกกก…เจ็บบ...ไม่เอาแล้ว....ไม่เอาแล้ว…ปล่อยชั้นที..อึก..ขอร้อง..ฮืออ” ฮีชอลกรีดร้องทรมาณ   

ฮันคยองยิ้มเยาะในใจ  ก่อนจะจับร่างบางให้กลับมาอยู่ในท่าเดิม แล้วกระแทกแก่นกายอีกครั้ง

การกระทำป่าเถื่อน รุนแรง ไม่มีการเล้าโลมให้มีอารมณ์ร่วมด้วยสักนิด  ความเจ็บปวดอยู่ที่ฮีชอลคนเดียว    ยิ่งร่างบางร้องเจ็บปวดมากเท่าไรยิ่งเหมือนเป็นแรงกระตุ้นให้ร่างสูงทำแรงกว่าเดิม  ฮันคยองขัยบแก่นกายอย่างหนักหน่วงสักพักก็ถึงขีดสุดของตนเอง

 

 

 “อ๊า...อา” เสียงทุ้มครางออกมา ไม่ใช่เพราะสุขสม  แต่เพียงเพราะร่างกายได้ปลดปล่อยเท่านั้น ฮันคยองชักแก่นกายออกในทันที  น้ำขาวขุ่นไหลเปรอะเปื้อนเต็มไปหมด ผสมกับเลือดที่หลั่งไหลลงมา ร่างบางนอนเหนื่อยหอบอย่างหมดแรง  หยาดน้ำอุ่นๆรินไหลออกมาเรื่อยๆ ปากบางคล้ายริมฝีปากตนออก เห็นเป็นรอยกัดเด่นชัด เลือดเริ่มไหลซึมออกอย่างง่ายดาย   ฮันคยองลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้าก่อนจะเดินออกจากห้องไป  โดยไม่หันกลับมามองสภาพของฮีชอลเลยแม้แต่น้อย...........             

 

   ฮันคยองเปิดประตูระเบียงเดินออกมารับลม  ลมทะเลพัดเข้ามาปะทะเรือนผมสีน้ำตาลเข้มไหวพลิ้วไหวไม่มา เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่ร่างสูงใส่โดยติดกระดุมเพียงเม็ดเดียวจะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่ตามแรงลม  สายตาคมเหม่อมองออกไปไกลแสนไกล มือหนาหยิบม้วนบุหรี่ขึ้นมาสูบแก้เซ็ง  

 ทำไมฮีชอลถึงชอบสร้างเรื่องนัก....อยู่เฉยๆไม่เป็นรึยังไง.... แค่ตอนที่ไปยุ่งกับคนอื่นเขาก็หัวปั่นมามากพอแล้วนี่ยังทำร้ายยูรีนอีก... ประเภทเรียกร้องความสนใจนี่เกลียดที่สุดเลย   

  “เฮ้ออ” ร่างสูงถอนหายใจออกมาก่อนจะหันกลับไปมองคนตัวเล็กที่สลบอยู่ในห้อง  ชั้นอยากให้นายกลับมาเป็นแบบเดิม....ฮีชอล  อยากให้นายหยุดอยู่ที่ชั้นคนเดียวไม่ไปยุ่งกับคนอื่น.........

ร่างสูงนั่งจ้องคนตัวเล็กอยู่ที่ริมระเบียงไม่วางตา    ขายาวค่อยๆก้าวผ่านประตูกระจกเข้าไปด้านใน  แล้วนั่งลงข้างๆคนตัวเล็ก มือหนาลูบปอยผมไปมา  ใบหน้าหล่อเลื่อนลงมาเรื่อยๆจนใบหน้าเกือบติดกับแก้มขาว  ~ทัล รา จิน กอ ซึน ออบ ซอ ฮน จา อิน กอ ~ 

“ชิส์   จะโทรมาทำไมตอนนี้เนี่ย” ฮันคยองรีบละออกจากฮีชอลก่อนจะคว้าโทรศัพท์มือถือที่อยู่หัวเตียงไปคุยข้างนอกระเบียง

 “ฮัลโหล” 

  “พี่ฮันหรอค่ะ…อึก..” หญิงสาวสะอื้นดังผ่านโทรศัพท์ จงใขให้ชายหนุ่มได้ยิน 

“รีนเป็นอะไร  แล้วหมอว่าไงบ้าง ” ฮันคยองกลับด้วยความเป็นห่วง 

“ฮืออ...พี่ฮัน..คุณหมอเขาบอกว่า...รีนถูกงูทะเลกัดแต่ดีที่งูตัวที่มากัดรีนพิษไม่ร้ายแรงมากนัก ทำให้แค่เป็นตะคริวทั้งตัว....รีนกลัวอ่า พี่ฮันดีน่ะที่พิษงูยังทำงานไม่มากรีนถึงหนีออกมาจากฮีชอลได้ ไม่งั้น ปานนี้รีนได้กลายเป็นผีเฝ้าทะเลแล้ว..อึก” 

 ละครฉากใหญ่ได้ถูกสร้างขึ้นอีกครั้งโดยหญิงสาวนามยูรีน เพียงเพื่อจะใส่ร้ายฮีชอลและทำให้ตนดูน่าสงสารขึ้น  ฮันคยองเผลอกำมือดว้วยความโกรธ

  “ ตอนนี้อาการดีขึ้นหรือยัง.....ไม่ต้องกลัวน่ะเด็กดี พี่จะอยู่ข้างรีนเสมอ” น้ำทุ้มเอ่ยออกไป  ยิ่งทำให้หญิงสาวดีใจจนเนื้อเต้น อยากจะกรี๊ดดังๆแต่ก็ต้องปิดปากเอาไว้ 

 “อาการดีขึ้นแล้วค่ะ..พี่ฮันไม่ต้องห่วงน่ะ....รีนดูแลตัวเองได้ค่ะ..เอ่อพี่ฮันคี้ก่อนน่ะค่ะ” ว่าปุ๊บหญิงสาวก็กดตัดสายทันที  

 “ผลการตรวจออกมาแล้วครับ คุณมายูรีน” คุณหมอชุดขาวเดินยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลอ่อนมาให้หญิงสาว

  “ค่ะ..แฮ่กๆ...”หญิงสาวรับมาแสร้งทำเป็นป่วยออดๆแอ่ดๆ   หยิบใบตรวจขึ้นมาดู

 “ร่างกายปกติครับ ไม่ได้ป่วยเป็นโรคและไม่ได้โดนพิษของสัตว์ร้ายด้วยครับ” คุณหมอยิ้ม

 “ขอบคุณค่ะ ฮิๆ ” หญิงสาวก็ยิ้มตอบ    “สงสัยตอนั้นคงมีสาหร่ายมาพันขาแล้วชั้นตกใจ ร้องกระวีกระวาดเองมั้งคะ ขอโทษน่ะค่ะที่ทำให้ยุ่งๆ” 

 “ไม่เป็นไรหรอกครับเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้ว อีกสักพักก็กลับบ้านได้แล้วครับ ถ้างั้นหมอขอตัวก่อนน่ะครับ”

  “ค่ะ” หญิงสาวส่งยิ้มไปให้คุรหมออีกรอบ หลังจากที่คุณหมอและนางพยาบาลเดินออกไป ยูรีนก็รีบคว้าโทรศพท์เครื่องบางโทรไปยังบอร์ดี้การ์ดของตนทันที 

 “ฮัลโหล...ฮงกี...นายได้ยินชั้นมั้ย”หญิงสาวตะโกนเสียงดังสู้กับเสียงซ่าๆที่ดังมาจากโทรศัพท์ ยูรีนรออยู่ซักพักจนหมดความอดทน เมื่ออีกฝ่ายไม่ขานตอบมา หญิงสาวจึงตะโกนไปอีกที 

 “นี่...ลีฮงกี...นายได้ยินชั้นมั้ย”   “หือ...มีอะไร ครับคุณหนู” 

  “มั่วแต่ทำอะไรอยู่...ชั้นเรียกตั้งนาน”  

“ก็...เอ่อ...เธออย่ารู้เลย” ฮงกีรีบพูดตัดบท ใครอยากให้คนอื่นรู้บ้างล่ะว่าตนกำลังดูหนังโป๊อยู่ ยิ่งเป็นคุณหนูยูรีนด้วยถ้าเรื่องนี้ถึงหูเธอล่ะก็ ได้วีนแตกทั้งบ้านแน่  

 “เอาเถอะ....เออ....ฮงกี   ชั้นมีเรื่องจะให้นายช่วยหน่อย”      

 

 

 comment  to  http://writer.dek-d.com/akiroki/writer/view.php?id=500842

++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

edit @ 1 Jan 2010 17:38:46 by hiroki

Love U   

“บ้าเอ้ย!!  ทำไมชั้นต้องเป็นห่วงนายด้วยว่ะเนี่ย ” ฮันคยองผลักประตูบานใหญ่ออกมาอย่างแรงจนเสียงประตูกระทบกำแพงดัง ปั๊ง

 ฮีชอลสะดุ้งตัวตื่นขึ้น ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาเงยหน้ามองร่างสูง  ดวงตาที่ชินกับความมืดมานานพอมาเจอกับแสงไฟสว่างจ้า  มือเล็กจึงยกขึ้นบังแสงเพราะแสบตา เมื่อเห็นคราบน้ำตาที่หางตาคนตัวเล็กฮันคยองก็เอ่ยขึ้น  “นี่ยังไม่หยุดร้องอีกหรอ  จริงๆเลย”  ร่างสูงเดินเข้าไปหาฮีชอล แล้วนั่งยองๆข้างกรง   “กะ....กลัว...ไม่เอาแล้ว..อย่าทำอะไรชั้นอีกเลยน่ะ...อึก...ขอร้อง.....จะไม่ร้องไห้แล้ว......ฮือๆ...สัญญา”ความกลัวแล่นเข้ามาที่ใจฮีชอล แม้ปากจะเอ่ยไปว่าไม่ร้องไห้  แต่ยิ่งพูดน้ำตายิ่งไหลลงมามากกว่าเดิม   “หึ....เด็กโง่....บอกไม่ร้องแล้วทำไมถึงร้องอยู่อีกล่ะ.....” ได้ฟังสิ่งที่คนตัวเล็กเอ่ยออกมาเมื่อสักครู่ ร่างสูงถึงกับใจอ่อนลงไปเลยทีเดียว  “ฮือ....อึก...มะ...ไม่ร้องแล้ว..ปล่อยชั้นออกไปน่ะ....กลัว...อึก...มันน่ากลัว” มือเล็กพยายามปาดหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาเรื่อยๆทิ้ง   เพื่อแสดงให้เห็นว่าตนนั้นจะเลิกร้องไห้แล้วฮีชอลเอื้อมมือไปจับราวเล็กทั้งสองข้างขอร้องให้ฮันคยองปล่อยตนออกจากกรงนี่สักที ใบหน้าหล่อหันไปมองร่างเล็กที่ยื่นหน้ามาใกล้ตน  “ชิ อย่ามาทำหน้าแบบนั้นน่ะ” ร่างสูงหันหน้าไปอีกทางหลบสายตาออดอ้อนของคนตัวเล็ก  “นายเป็นแค่สัตว์เลี้ยง อย่ามาขอร้องชั้นให้มาก” ร่างสูงบอกปัดไป เพราะไม่สามารถทนกับสายตาที่จ้องมองตนอยู่ได้  “ฮะ...ฮือๆ......ชั้นไม่ได้ทำอะไรผิดน่ะ....ปล่อยชั้นออกไป...อึก...เรื่องของเขาคนนั้นเป็นแค่อุบัติเหตุเท่านั้น….ฮือ...เชื่อชั้นสิ.....” เมื่อเห็นว่าร่างสูงไม่มีท่าทีจะยอมปล่อยตน คนตัวเล็กจึงขอร้องสุดชีวิต หยาดน้ำใสไหลเปื้อนแก้มสวย  “โธ่เว้ย ร้องอีกแล้ว ชั้นไม่ชอบหยุดร้องได้มั้ยฮีชอล” ฮันคยองหันกลับไปเผชิญใบหน้าสวยอีกครั้ง  “ก็นายไม่เชื่อชั้น....ฮือ......นายมันโหดร้าย......อึก...ฮือๆๆๆ”  “ชั้นเกลียดนายฮันคยอง!!”   ร่างสูงได้ยินถึงกับชะงัก เพราะอะไร เขาไม่อยากให้คำๆนี้หลุดออกมาจากปากคนข้างหน้านี้เลยไอ้คำว่า............เกลียดฮันคยอง...............  มือหนารีบปลดล็อคเปิดฝากรงออกทันที แขนยาวช้อนตัวฮีชอลขึ้นมาแล้วอุ้ม เดินเข้าไปในบ้าน ส่วนร่างบางหลังจากตะโกนว่าเกลียดชายหนุ่มไปแล้วคิดว่าร่างสูงจะยิ่งโมโหฮีชอลเลยร้องไห้อย่างบ้าคลั่งกลัวว่าตนจะถูกทำอะไรอีก   ฮันคยองพาร่างบางมาที่ห้องรับแขก แล้วค่อยวางตัวร่างบางบนโซฟาตัวใหญ่อย่างเบามือ  “ฮีชอลเมื่อกี้นายพูดว่าเกลียดชั้นใช่ไหม” ฮันคยองถามเสียงเหี้ยม  “..นายจะทำอะไร.....ฮือ…อะ...อย่าน่ะชั้นเจ็บ....ฮือๆๆ” ฮีชอลเอ่ยเมื่อฮันคยองเริ่มขยับตัวเข้ามาเรื่อยๆ มือหนาก็จับเข้าไหล่มน  ก่อนที่จะผลักคนตัวเล็กเข้าสู่อ้อมกอดวงแขนใหญ่กระชับกอดให้แน่นขึ้นร่างบางเบิกตาโพลงตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนพูดไม่ถูก   ฮันคยองซุกหน้าเข้าที่ซอกคอขาวสูดดมกลิ่นกายที่หอมกรุ่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้น  “ขอโทษที่ทำไม่ดีด้วย    อย่าร้องไห้อีกเลยน่ะ    ชั้นไม่อยากเห็นน้ำตาของนาย   มันใจหาย  ชั้นไม่ชอบส่วนเรื่องนายกับซีวอน ชั้นจะลองเชื่อนายสักครั้ง จะไม่รุนแรงด้วยแล้ว เพราะฉะนั้นอย่าร้องไห้น่ะ  ฮีชอล”มือหนาค่อยลูบที่หลังคนตัวเล็กอย่างเบาๆ   ฮีชอลนิ่งไปสักพักก่อนจะเอ่ยปากขึ้น  “นายมัน...โหดร้าย....ทำไมถึงมาดีกับชั้น....ฮือๆ....”   “ชั้นรู้สึกบางอย่างกับนาย ไม่รู้ว่ามันคืออะไรขอเวลาให้ชั้นได้มั้ย ” เสียงทุ้มเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่!!........ ทีชั้นขอร้องให้นายปล่อยชั้นออกจากกรง นายยังไม่ยอมฟังชั้นเลย...อึก..แล้วอย่างนี้จะให้ชั้นฟังนายหรอ ฮืออๆ...ไอ้คนใจร้าย......”  ร่างเล็กพยายามดันตัวออกจากอ้อมกอด  ร่างสูงเลยยิ่งกระชับวงแขนหนาให้แน่นขึ้นอีก  “ชั้นขอโทษฮีชอล”  “ขอโทษแล้วมันหายหรอ”  “แล้วทำยังไงนายถึงจะยอมทำตามที่ชั้นขอ” “..............”ฮีชอลเงียบนึกไม่ออกว่าจะทำอย่างไรดี  จะแก้แค้นฮันคยองกลับไป เกิดร่างสูงโกรธขึ้นมาอีก คราวนี้ยิ่งไม่แย่ไปกว่าเดิมหรอ   ขอแค่ไม่ต้องทำรุณแรงกับเขาแค่นี้ฮีชอลก็พอใจแล้ว คิดได้ดังนั้นริมฝีปากบางเลยเอ่ยขึ้น “อย่ารุนแรงกับชั้น  ให้เกียรติชั้น... ”  “แค่นั้นเองหรอ...ได้เสมอ หึหึ แต่วันนี้ชั้นขออะไรอย่างนึงน่ะ” ฮันคยองยังคงซุกอยู่ที่ซอกคอขาวขณะที่พูดขึ้น “อะไร” ฮีชอลชักเริ่มไม่แน่ใจในความปลอดภัยของตนเอง  “ชั้นอยากกินของหวานรอบดึก” ไม่ทันขาดคำฮันคยองก็อุ้มตัวฮีชอลขึ้นทันทีขายาวรีบก้าวขึ้นไปบนห้องอย่างรวดเร็ว “จะทำอะไร...ปล่อยน่ะ” ร่างบางดิ้นสะบัด ไม่วายปากหนาก็ตรงเข้าประกบทันที ลิ้นร้อนถูกส่งเข้ามาควานหาความหวานทั่วโพรงปาก  ฮีชอลอ่อนระทวยลง พยายามอย่างมากที่จะไม่ส่งลิ้นตอบกลับแต่สุดท้ายก็ทนความยั่วยวนของลิ้นร้อนไม่ไหวเลยตวัดลิ้นส่งกลับไปอย่างดูดดื่ม   เพียงแค่ชั่วพริบตาฮันคยองก็พาคนตัวเล็กเข้ามาในห้อง   ร่างสูงวางฮีชอลลงบนเตียงนุ่มอย่างแรงแล้วพร้อมทาบด้วยตนทันทีลิ้นร้อนยังไม่หยุดไล้เลียชิมรสริมฝีปากบาง แถมมือหนายังคลอเคลียที่สะโพกมนสวย เมื่ออารมณ์ความปรารถนามันมากขึ้นเรื่อยๆ มือหนาจึงจัดการกระชากเสื้อตัวบางออกทันที  ฮันคยองละจากริมฝีปากสวยขึ้นมาเพราะกลัวว่าคนข้างใต้จะขาดใจไปซะก่อน    การกระเพื่อมไหวอ่อนแรงของร่างบางกลับเร่งเร้าอารมณ์ร่างสูงให้ลุกโชนมากยิ่งขึ้นปากหนาตรงเข้าดูดดุนยอดอก  เพียงแตะปลายลิ้นมันก็ชูชันสะท้านอยู่ในโพรงปากอุ่นร้อน นิ้วแกร่งบดขยี้พร้อมเร่งดูดดึงยอดอกสีเรื่อ สลับทั้งสองข้างจนเปียกชุ่ม  “อ๊ะ...มะ...ไม่เอา...อ่า...”  ความเสียวกระสันเพิ่มทวีขึ้นไปอีก เมื่อมือหนาดึงกางเกงตัวบางพร้อมชั้นในลงมาก่อนจะตรงเข้ากุมส่วนอ่อนไหวไว้รูดขึ้นไปจนสุดแล้วรูดลงมาอย่างรวดเร็วทำอย่างนี้ซ้ำไปมาเรื่อยๆ จนแก่นกายสีอ่อนระเรื่อลุกตั้งชูชันขึ้นมาในมือหนา  ครั้นปากร้อนก็ละจากเม็ดติ่งสีชมพูที่ชุ่มแฉะขึ้นมา  ดูดเม้มซอกคอขาว กลิ่นกายที่หอมกรุ่นยิ่งเพิ่มอารมณ์ร้อนให้ฮึกเหิมมากเข้าไปอีก   ดูดสร้างรอยรักสีกุหลาบจนทั่ว เลียชิมความหวานที่ราวกับน้ำผึ่ง    “อะ....อ่า.....ฮะ....ฮันคยอง” ร่างบางครางเสียวกระสัน สุดท้ายอารมณ์เร้นก็อยู่เหนือความถูกผิดในจิตใจ เปลือกตาบางพริ้มหลับยอมรับสัมผัสร้อนแรงอย่างไม่อาจต้านทาน ความช่ำชองที่เหนือกว่าผลักร่างเล็กให้จมลงในห้วงตัณหาลึกล้ำ คล้ายคนจมน้ำที่ขาดอากาศหายใจ แต่เมื่อได้เติมมันเข้าสู่ปอด ก็กลับยินดีที่ได้จมลงไปในน้ำนั้นอีกครั้ง  “อืม....หวาน....ฮีชอลไหนลองครางเสียงหวานๆสิ”  ร่างสูงเอ่ยก่อนจะลดริมฝีปากลงครอบแก่นกายของร่างบางลิ้นร้อนสัมผัสโลมเลียช้าๆ ฟันขาวขูดแก่นกายเบาๆ ทำเอาร่างบางตัวบิดเร้า  เพราะสัมผัสที่ร้อนแรงของร่างสูงนิ้วเรียวก็บดขยี้เม็ดติ่งสีชมพูอย่างมันมือ  ร่างบางอยากกรีดร้องให้สุดเสียง เพราะความรู้สึกที่ได้รับมันแตกต่างจากครั้งแรกอย่างมาก “อ๊ะ.....อ่า....อือ.....อะ....อ้า”  คนตัวเล็กหน้าขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัด  ริมฝีปากหนายังคงไม่หยุดขยับขึ้นลง  “อะ....อา...จะ..ถึงแล้ว....อ๊า....ฮะ....ฮันคยอง...อ่า”  ร่างบางปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาเต็มโพรงปากอุ่นของฮันคยอง     ร่างสูงอมมันไว้แล้วตรงเข้าประกบจูบฮีชอลทันที ให้ร่างบางได้ชิมรสชาติน้ำของตนเองบ้าง  ริมฝีปากบางน้อมรับสิ่งที่มาพร้อมจูบของร่างสูง กลืนมันลงไปอย่างโดยดี    “อร่อยมั้ย......ชั้นทำให้นายไปแล้ว....ตานายบ้างล่ะ...” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นก่อนจะถอดเสื้อกับกางเกงของตนออกจนหมด  ฮีชอลก็ยอมทำตาม เมื่อแก่นกายของร่างสูงพองตัวชูชันอยู่ตรงหน้าทำให้ขนาดของมันใหญ่กว่าเดิมมาก ร่างบางลุกขึ้นแล้วค่อยๆขยับกายเข้าหาฮันคยองใกล้ขึ้นเรื่อย  มือบางจับแก่นกายที่พองตัวขึ้นมาก่อนจะนำเข้าปากตนเอง เลียชิมแก่นกายไปเรื่อยๆ “อือ.....อย่างนั้นแหละ...อ่า” ฮันคยองถึงกับครางออกมาเมื่อริมฝีปากบางขยับรูดขึ้นลงเร็วขึ้น “อ่า...ดีมากเลย...ฮีชอล..” ความต้องการคลุกกรุ่นอยู่ในตัวของฮีชอลที่ฮันคยองเป็นคนจุดประกายขึ้นมา ทำให้ร่างบางยอมหลงในเพลิงอารมณ์ครั้งนี้ไปด้วยอย่างถอนตัวไม่ขึ้น “อ่า.....อีกนิดเดียว....อืม..ฮีชอล.....อีกนิดเดียว....อะ....อ่า” ร่างสูงปลดปล่อยน้ำกามออกมาเต็มใบหน้าสวยฮีชอลอมน้ำกามไว้เต็มปากแล้วกลืนลงไปอย่างไม่รังเกลียดแม้แต่น้อย  หลังจากที่ต่างคนต่างปลดปล่อยไปแล้ว  ร่างบางที่เหนื่อยหอบก็นอนแผ่หล้าอยู่บนเตียงนุ่ม  หายใจเร็วรัวเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นบนใบหน้าหวาน    สายตาคมมองไปยังร่างบางที่นอนอยู่บนเตียง  สีหน้าที่ฮันคยองเห็นมันชั่งเย้ายวนเหลือเกิน แก่นกายใหญ่เริ่มพองตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งฮันคยองก้าวขาขึ้นไปบนเตียงนอน ก่อนจะระดมจูบริมฝีปากสวยอย่างดูดดื่มซึ่งฮีชอลที่ยังมีอารมณ์อยู่ก็ส่งลิ้นเล็กตวัดเกี่ยวรับลิ้นร้อนเอาไว้   “อือ...อืม...อ่า...”  ร่างบางครางออกมาอย่างห้ามไม่ได้  ฮันคยองละจากริมฝีปากที่บวมเอิบอิ่มขึ้นมา  มือหนาจับร่างบางพลิกตัว ก่อนจะค่อยๆจับขาเรียวแยกออกจากกัน  ยกขึ้นพาดบ่าทั้งสองทำให้สะโพกมนลอยขึ้นจากพื้นเตียง  เผยให้เห็นช่องทางรักสีชมพูสุดแสนจะยั่วยวนอยู่ตรงหน้า ไม่รอช้าร่างสูงส่งลิ้นหนาเข้าไปชกชิ้มรสชาติทันที    “อ๊า....อ่ะ...อา...ฮะ..ฮันคยอง....เจ็บ.....อาาา ” มือเล็กจิกผ้าปูที่นอนแน่น  ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นเข้ามาทันที.......ต้องการ...... “อะ....อา” ฮีชอลส่งเสียงครางออกมาอย่างไม่อายใคร  ลิ้นหนายังไล้เลียสำรวจช่องทางรักจนชุ่ม จึงถอดลิ้นร้อนออกมา แต่ร่างบางรอได้ไม่นานนิ้วเรียวทั้งสองของร่างสูงก็ส่งเข้ามาใหม่เพื่อขยายช่องทางให้กว้างขึ้น  “อ๊า....เจ็บ....มะ...ไม่เอาแล้ว....ฮือ....เอาออกไป....เจ็บ”  เมื่อสิ่งที่ลุกล้ำไปสัมผัสโดนบาดแผลที่เคยฉีกขาดภายใน ฮีชอลก็เจ็บมากจนต้องร้องไห้ออกมา  แต่ฮันคยองก็ยังคงใช้นิ้วนวดคลึงขยายเส้นทางต่อไป “อย่าเกร็งสิ....แล้วนายจะไม่เจ็บ ”ร่างสูงกล่าวเมื่อภายในของฮีชอลตอดรัดนิ้วมือเขาอยู่  ร่างบางเริ่มคลายตัวลงพยายามที่จะไม่เกร็ง ตามที่ร่างสูงบอก   มือหนาจับขาเรียววางตั้งฉากลงบนเตียง ทำให้ตอนนี้ร่างบางอยู่ในท่าคลานหันหลังให้ฮันคยอง “อ้า......อ๊า.......เจ็บ.....อ่า”  แล้วฮันคยองส่งนิ้วเข้ามาเพิ่มเป็นสามนิ้วแช่ไว้สักครู่  แล้วเริ่มขยับเข้าออกทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆจนช่องทางอ่อนนุ่มขยายกว้างเพียงพอสำหรับแก่นกายใหญ่ของเขา     “อ๊าาาาาาาาาาาาาาาา” ร่างบางกรีดร้องทันทีเมื่อสิ่งที่ใหญ่กว่านิ้วลุกล้ำเข้ามา ร่างสูงค่อยๆสอดแก่นกายเข้าไปจนมิดด้าม มือหนาจับสะโพกมนเป็นฐาน แล้วเริ่มขยับเข้าออก “อ้า....ค้างไว้ก่อน.....ฮัน.....อึก.....เจ็บ” น้ำเสียงหวานเอ่ยขอร่างสูง  “อย่างงั้นหรอ...แต่ชั้นเริ่มอดใจไม่ไหวแล้วน่ะ ฮีชอล” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นข้างหูของคนตัวเล็ก เรียกความเสียวส่านได้ไม่น้อย  แม้ถ้อยคำดูเหมือนเอาแต่ใจ แต่ร่างสูงก็ยอมแช่ตัวเอาไว้ตามที่ร่างบางเอ่ยขอ “คนสวยผมรอไม่ไหวแล้วน่ะ “ฮันคยองพูดพลางจูบที่ขมับของคนตัวเล็ก   “ผมเริ่มล่ะน่ะ”ไม่ทันขาดคำฮันคยองก็ค่อยๆชักแก่นกายเข้าออกอย่างช้าๆ “อ่า....อะ....อา” เสียงหวานครางดังขึ้นอีกรอบพร้อมลมหายใจที่ถี่ขึ้น   ร่างสูงเปลี่ยนจากการสอดไส้ที่ขยับเข้าออกอย่างช้าเป็นเร็วขึ้น กระแทกแรงยิ่งขึ้น  “อ๊ะ...แรงอีกสิ...ฮัน...อ่า” ฮีชอลเรียกร้องมาอย่างนี้มีรึที่คนอย่างฮันคยองจะไม่ตามใจ แก่นกายใหญ่กระแทกแรงยิ่งขึ้นไปอีก ขยับกายเข้าออกรัวไม่ยั้ง  เอาออกทั้งแก่นกายแล้วก็เสียบเข้าไปจนมิดด้ามโดนจุดกระสันซ้ำแล้วซ้ำเล่า  มือหนาข้างหนึ่ง เลื่อนลงมาจับที่แก่นกายของฮีชอลแล้วชักขึ้นลงอย่างรวดเร็วร่างบางร้องครางสำลักความสุขสมกับสิ่งที่ร่างสูงปรนเปรอให้ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง   “อืม ......อ่า...สุดยอดไปเลย.....ซี้ด” ฮันคยองทนไม่ไหวส่งเสียงครางออกมา   ขณะเดียวกันก็ย้ำกายแกร่งกระแทกแรงเข้าไปอีก ขยับรูดเข้าออกสัมผัสกับช่องทางรักที่ตอดรัดเขาอยู่ตลอด  จนช่องทางอ่อนนุ่มฉีกขาด แต่ตอนนี้ร่างบางสุขสมมากกว่าเจ็บปวดเสียอีก  ร่างสูงกระแทกถี่รัวสอดรับกับจังหวะตอดรัดคับแน่น การตอบสนองอย่างเป็นธรรมชาติทำให้ฮันคยองครางหนัก ยกแยกขาเรียวออกกว้าง โยกกายลงลึกล้ำหนักหน่วง จนร่างบอบบางไหวเอนตามแรงเสือกไส หน้าท้องแบนราบกระเพื่อมตามเป็นระลอก เร้าอารมณ์ให้ยิ่งรุนแรง ร้อนเร่าเผาไหม้เรือนร่างคุโชนด้วยความปรารถนา แอ่นสะโพกตอบรับไม่รู้ตัว “อะ....จะถึงแล้ว...ฮัน...เร็วอีก...อ่า..”  เมื่อร่างบางขอร้องแก่นกายแกร่งก็ขยับซอยถี่เร็วขึ้นไปอีก  ร่างสูงนั้นก็จะถึง แล้วเช่นเดียวกัน      “อะ......อา”  เสียงทั้งสองครางขึ้นพร้อมกัน พร้อมของเหลวขาวขุ่นทะลักทะลายเปรอะเปื้อนแผ่นอกชุ่มหยาดเหงื่อ ผนังอ่อนกระตุกเกร็งตอดรัดถี่รัวขณะปลดปล่อย  น้ำกามของร่างบางไหลทะลักเต็มมือหนา   ทั้งฮันคยองและฮีชอลสำลักความสุขเป็นที่สุด  ร่างสูงโผตัวนอนลงข้างคนที่เหนื่อยจัดนอนหายใจหอบรัวอยู่บนเตียง  ฮันคยองนั่นก็เหนื่อยไม่แพ้กัน

หลังจากที่มือหนาหยิบผ้าห่มคลุมตัวให้ฮีชอลกับตนเอง  ฮันคยองก็นอนกอดคนตัวเล็กที่หลับไปแล้วจนเปลือกตาหนาค่อยปิดลงแล้วหลับไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย  ..............

 

comment to http://writer.dek-d.com/akiroki/writer/view.php?id=500842

 

 

 

*********************************************

  

Hankyung  is Savagely  [Nc18+]

     

ฮันคยองดึงฉุดตัวฮีชอลเข้าไปที่ห้องตนแล้วกดล็อกห้องทันทีเพื่อไม่ให้ใครมายุ่งวุ่นวายอีก

 

 

“ทำไมนายทำอย่างนี้ห๊ะ!!” ด้วยอารมณ์โกรธของร่างสูงได้กระชากข้อมือเล็กของร่างบางเข้ามาหาตนพร้อมกับตะคอกถามอย่างหงุดหงิด

 

 

“ผมเปล่า ผมไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น” คำพูดร่างบางไม่เข้าหูร่างสูงสักนิด

 

 

“หึ...แน่ใจหรอว่าไม่ได้ทำ  มีนายกับยูรีนแค่สองคนถ้านายไม่ทำแล้วใครจะทำ”  ฮันคยองไม่ฟังเสียงร่างบางแถมยังตะคอกกลับอย่างไม่ใยดี

 

 

“ทำไมคุณไม่เชื่อผมเลย” ฮีชอลเอ่ยเสียงสั่น

 

 

“แล้วทำไมชั้นต้องเชื่อนาย” ร่างบางเงียบไม่ยอมพูดอะไรต่อ  ถึงจะพูดไปชายหนุ่มก็ไม่มีทีท่าว่าเชื่อเขาสักนิด

ระหว่างที่ร่างบางกำลังจมปลักกับความคิดของตน  ข้อมือบางก็ถูกร่างสูงกระชากซ้ำอีกรอบ

 

 

“โอ้ยยยยยย  ผมเจ็บ”ข้อมือฮีชอลแดงก่ำเป็นรอยมือของร่างสูง

 

 

“ชั้นว่า ต้องเตือนความจำนายหน่อย ว่าชั้นซื้อนายมาทำไม! ” พูดจบร่างสูงประกบริมฝีปากของตนเข้ากับร่างบางทันที

 

 

“อือ.....อะไร......ฮะ...ฮัน”ร่างบางตกใจกับจูบอันหนักหน่วงของร่างสูงแม้ร่างบางพยายามจะหนี ทั้งดิ้นทั้งสะบัดแต่ไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการขางร่างสูงได้

 

 

“มะ...ไม่เอา...อย่า....ผม..ไม่ได้...ขะ..ขายตัวน่ะ...”ร่างบางพูดอย่างอ่อนแรงเพราะริมฝีปากหนาได้แต่บดขยี้ปากบางไม่หยุดหย่อน    ร่างสูงถอนจูบออกแล้วก้มหน้าลงมามาจองใบหน้างาม

 

 

“ชั้นไม่สนว่านายจะขายตัวหรือไม่ขาย  แต่ตอนนี้ชั้นต้องการนายฮีชอล” อารมณ์ร้อนของร่างสูงกำลังคุกกรุ่นขึ้นเรื่อยๆ ไม่ทันขาดคำริมฝีปากหนาตรงเข้าจุมพิตริมฝีปากบางอีกครั้ง ดูดดุนลิ้นร้อนในปากของร่างบาง  ร่างสูงไล่ต้อนฮีชอลจนร่างบางตัวติดผนัง กระนั้นลิ้นร้อนก็ยังไม่หยุดหยอกล้อกับริมฝีปากบาง

 

 

“มะ..ไม่เอา...”ร่างบางดิ้นพล่านพยายามจะหลุดพ้นจากจูบอันหนักหน่วงแต่ทุกครั้งที่ร่างบางเกือบจะหลุดพ้นร่างสูงก็ส่งลิ้นร้อนเข้ามาพร้อมมือหนาที่ลูบคล่ำแก่นกายของร่างบาง เพื่อปลุกอารมณ์คนตรงหน้าจนทำให้แรงที่จะขัดขืนร่างสูงนั้นอ่อนยวบลง ร่างบางเริ่มรู้สึกได้ว่าตนนั้นมีอารมณ์ร่วมขึ้นมาแล้ว  ฮันคยองจูบไล้มาที่ซอกคอขาวดูดดุนไล้เลียผิวสวยจนขึ้นสีไว้จนทั่ว มือหนาก็ยังไม่หยุดลูบไล้แก่นกายร่างบาง 

ฮันคยองผละขึ้นจากรสจูบอันดูดดื่มมองหน้าฮีชอลที่ดูคล้ายกับกึ่งหลับกึ่งตื่น   ฮีชอลสายตามันยั่วชั่นรู้มั้ย 

 พ่อจะเอาให้ครางไม่เป็นภาษาเลยคอยดู      ฮันคยองกระชากร่างบางลงนอนที่เตียงใหญ่

 

“ฮะ.....ฮันคยอง..อะ...อย่า..น่ะ..” ห้ามเท่าไรก็ไรผลในเมื่อแก่นกายร่างสูงตื่นเต็มที่แล้ว  อยากปลดปล่อย อยากให้คนตรงหน้ามารองรับเขา

 

“ยอมรับชะตากรรมซะเถอะ” ร่างสูงกระชากเสื้อร่างบางออกหมดในรวดเดียวเผยให้เห็นร่างกายอันบอบบางและแก่นกายที่พองตัวขึ้น  ร่างสูงตรงเข้าประทับจูบจากซอกคอไล่ลงมาบริเวณส่วนที่แก่นกายพองตัว  ปากหนาตรงเข้าลิ้มรสแก่นกายของร่างบาง

 

 

“อ๊ะ...อา..อะ....เอา..ออก ไป...ฮือ..กลัว...อะ ...อ๊าาา” ร่างสูงรูดปากตนกับแก่นกายนั้นอนอย่างรวดเร็วร่างบางรู้สึกดีเป็นที่สุด  ร่างสูงรู้ว่าฮีชอลกำลังไปถึงแล้ว

มือหนาคอยนวดคลึงยอดอกสีชมพูไม่ขาดมือ สร้าง ความเสียวให้ร่างบางอย่างมาก

 

 

“อะ...อา..อือ...จะ...อ่า ... ถึง....ละ...แล้ว..อ่าาาา” ร่างบางปล่อยน้ำรักออกมาเปรอะเต็มใบหน้าฮันคยอง    ร่างสูงใช้ลิ้นไล้เลียอมน้ำของร่างบางไว้แล้ว นำไปปล่อยทางช่องทางรัก ก่อนจะส่งลิ้นร้อนเข้าไปสำรวจเส้นทางที่คับแน่น  แล้วส่งนิ้วของตนเข้าไปนวดคลึงช่องทางสีชมพูน่ารัก

 

“อ้า .....เจ็บ...อะ....อ๊า” ฮีชอลร้องลั่นเมื่อร่างสูงกดเข้าที่จุดกระสันระบบประสาทนั้นไวเท่าความรู้สึก

 

 

“อ่า.....อะ........อา” ร่างบางกรีดร้องเพราะร่างสูงใส่นิ้วไปอีกหนึ่งนิ้วแล้วเพิ่มเป็นสอง   ก่อนจะขยับเข้าออกเพื่อขยายช่องทางรักให้ใหญ่พอสำหรับแก่นกายของเขา  ริมฝีปากสวยถูกครอบงำอีกครั้ง 

 แต่แล้วร่างสูงก็ทนความยั่วยวนของร่างกายงามไม่ไหวอีกต่อไป  มือหนาจับร่างบางให้อยู่ในท่าคลานบนเตียง

ยิ่งเห็นช่องทางรักที่เลอะน้ำรักเต็มทั้งช่องทาง  กามอารมณ์ของร่างสูงก็ยิ่งทวีขึ้นเป็นร้อยเท่า   ไม่รอช้าแก่นกายใหญ่กระแทกใส่ช่องทางรักจนมิดด้ามในรวดเดียวทันที

 

 

“อ๊า......อ้า....อะ.....เจ็บบ.......อ่าาาาา” ความทรมานเริ่มต้นขึ้นทันทีที่ร่างสูงขยับแก่นกายเข้าออกกระแทกโดนจุดกระสันอย่างแรงร่างบางกรีดร้องกับความเจ็บปวดทางด้านหลัง  ฮันคยองไม่สนใจกับเสียงร้องครางของร่างบางแม้แต่น้อยยังคงกระแทกกายเข้าออกไม่ยั้ง  

 

ฮีชอล.....หึ........แกล้งทำเป็นใสซื่อบริสุทธิ์......คนที่มาจากซ่องมันก็น่าจะเคยผ่านคนอื่นมาอยู่แล้ว เป็นธรรมดา ...

ซื้อมาต้องใช้ให้คุ้ม....เคยผ่านคนอื่นมางั้นหรอ   จู่ๆร่างสูงก็โมโหกับความคิดของตนเองจึงทำกับร่างบางแรงและเร็วยิ่งขึ้น กระแทกแก่นกายใส่ช่องทางฮีชอลแรงยิ่งขึ้น      ทำไมน่ะไอ้ฮันคยองทำไมชั้นต้องโกธรขนาดนี้ด้วย

รู้อยู่แก่ใจว่าฮีชอลคงจะเคยผ่านคนอื่นมาก่อนอยู่แล้ว  แต่ทำไมเราอยากเก็บเขาไว้คนเดียว  อยากให้นายเป็นของชั้นแค่คนเดียว  .....เท่านั้น....

   

“อือ....อา....เจ็บ...ปล่อย..ผม..ไปเถอะ.......อ๊า”แม้จะสุขสมแต่ก็เจ็บปวดในเวลาเดียวกัน  ฮีชอลพยายามเอ่ยปากขอร้องให้ร่างสูงหยุดการกระทำอันป่าเถื่อนนี้สักทีแต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีท่าทีอ่อนกำลังลงร่างสูงนั้นยังส่งกายแกร่งชักเข้าชักออกที่ช่องทางรักอย่างไม่รู้จักเหนื่อย จนช่องทางรักฉีกขาด  แม้ร่างสูงจะปล่อยน้ำรักออกมาแล้วถึงสองครั้ง แต่ร่างสูงก็ยังไม่พอใจสักทีทันทีที่เสร็จแล้วครั้งหนึ่งฮันคยองก็จะต่อครั้งต่อไปทันที ร่างสูงยังคงกระแทกกายอย่างไม่รู้จักเหนื่อย ยิ่งกระแทกแรงเท่าไรร่างบางก็ยิ่งเจ็บปวดมากขึ้น         โมโห .......ไม่ชอบที่ฮีชอลเคยเป็นของคนอื่น

 

พอคิดถึงเรื่องนี้ร่างสูงก็ยิ่งโมโหและขยับกายเร็วมากขึ้น     จนสิ้นสุดครั้งที่สามร่างสูงได้หยุดแช่แก่นกายใว้ในตัวร่างบางสักครู่แล้วคลานเข้าไปจูบริมฝีปากที่แห้งผากจากกิจกามที่ดุเดือด ลิ้นร้อนส่งลิ้นเข้าไปในโพรงปากบังคับทางอ้อมโดยทางขยับช่วงล่างเพียงเล็กน้อยเพื่อให้ร่างบางส่งลิ้นตอบตนมา ซึ่งวิธีนี้ก็ได้ผลดีมาตลอด

 

ลิ้นหนาดึงตัวขึ้นจากโพรงปากก่อนจะไล้เลียขึ้นไปที่ใบหูของร่างบางจูบใบหูที่น่ารักอย่างดูดดื่ม อารมณืที่ดับไปถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้งแก่นกายร่างสูงพองตัวขึ้นภายในช่องทางบอบช้ำจนร่างบางรู้สึกได้

ฮันคยองเปลี่ยนมาดูดดุนเม็ดสีชมพู  ก่อนที่ความเจ็บปวดของร่างบางจะเกิดขึ้นอีกครั้ง.....................

    

จนเกือบจะถึงรุ่งสาง ร่างบางที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืนแม้ถึงตอนนี้ร่างสูงก็ยังไม่เลิกสวนกายเข้าออก กระแทกอย่างดุดัน  ทำให้ฮีชอลยิ่งทรมานเหมือนตายทั้งเป็น  หยาดน้ำตาไหลลงมาทับรอยคราบน้ำตาเดิมอยู่ตลอดเวลา

 คอคอแห้งผาก ขาเรียวที่ชาจนไม่รู้สึกอะไรแล้ว 

“เจ็บ..ผมขอร้อง....ปล่อยผมได้แล้ว.....อือ....ไม่ไหวแล้ว.....ฮือ...อะ...เจ็บ.....ปล่อย......ผมอ่า”  น้ำตาไหลรินอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว  เจ็บ...แทบจะขาดใจอยู่แล้ว   โหดร้าย นายจะให้ชั้นทรมานแค่ไหนนายถึงจะพอใจ.... ฮันคยอง

เมื่อน้ำเสียงแสบพร่าที่พร่ำบอกขอร้องครวญครางอยู่ตลอดเวลาเริ่มเงียบลง ร่างสูงก็ใกล้ที่จะปลดปล่อยแล้วฮํนคยองจึงรีบชักแก่นกายอย่างรวดเร็วและรุนแรงอีก

 

 

“อืม... อ่า..ร่างกายนายนี่มันสุดยอดไปเลย”  ช่องทางรักได้ฉีกขาดมากขึ้นกว่าเดิม เลือดสีเข้มไหลเป็นทางลงมาตามขาเรียวสวยร่างสู.กระแทกอย่างแรงสองที แล้วจึงชักแก่นกายออกในทันที  ความสุขที่ร่างสูงได้รับมันเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดที่ร่างบางได้รับแม้แต่น้อย  ฮีชอลถึงกับหมดสติในทันทีที่ร่างสูงชักแก่นกายออก

 

ร่างสูงก้มมองแก่นกายตนแล้วพบว่ามีเลือดติดอยู่ทั่วแก่นกายก่อนจะมองไปที่ร่างบางที่สลบอยู่บนเตียง 

 เลือด...... เลือดเต็มไปหมดเลอะผ้าปูที่นอนกระจายเป็นวงกว้าง  บรรยากาศในห้องตอนนี้น้ำหอมปรับอากาศก็สู้กลิ่นเลือดที่คละคลุ้งอยู่ไม่ได้เลย  ร่างสูงหันไปมองนาฬิกาที่หัวเตียง 

    

 ............ตีห้าสี่สิบห้าแล้วเหรอ....หึหึ....... นายนี่ทนใช่เล่นเลยแหะ...     ฮันคยองก้มลงมองหน้าฮีชอลใกล้อีกครั้ง

    

 นายสวยขนาดนี้ ชั้นเล่นกี่ครั้งก็ไม่เบื่อหรอก........   มือหนาลูบแก้มเนียนด้วยความเสน่หา  ก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆฮีชอลโดยไม่สนใจกองเลือดบนเตียง  เพราะตนนั้นก็เหนื่อยจากกามกิจที่ทำมาทั้งคืนโดยไมหยุดพัก  

ไม่รู้ว่าร่างกายของคนตัวเล็กจะรับไหวรึเปล่าน่ะ   ฮึ่ย ชั้นจะเป็นห่วงนายนั้นทำไมกัน  ก็แค่ของเล่น  อย่าคิดเกินกว่านั้นสิไอ้ฮัน   ร่างสูงพยายามต่อสู้กับความคิดตนเองจนเผลอหลับไป

    

หารู้ไม่ว่า.........

    

ความเจ็บปวดที่ร่างบางได้รับจากเขาในวันนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของอะไรบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นภายในจิตใจ

ของเขาทั้งสอง...     comment to  http://writer.dek-d.com/akiroki/writer/view.php?id=500842    ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++    

edit @ 1 Jan 2010 17:26:59 by hiroki